صحیفه سجادیه

صحیفه سجادیه دعای ۱۲ – در اقرار به گناه و توبه

(۱) خداوندا سه خصلت مرا از درخواست از تو بازمیدارد و یک خصلت مرا بر آن میراند.
(۲) بازمیدارد مرا، امری که به آن فرمان دادی و من در انجام آن کندی کردم، و کاری که مرا از آن باز داشتی و من به سوی آن شتافتم و نعمتی که به من بخشیدی و من در شکرگزاری آن کوتاهی کردم.
(۳) و وادار میکند مرا به درخواست از تو، تفضّل تو به آنکه رو به تو آورَد و با گمان نیک به سوی تو آید. چون همه نیکیهای تو از روی تفضّل است و همه نعمتهای تو ابتدا است.
(۴) پس ای خدای من، به درگاه عزّت تو همچون فرمانبری خوار، ایستادهام. و با وجود شرمندگیام همانند تهیدستی عیالمند از تو درخواست دارم.
(۵) اقرار میکنم به اینکه هنگام احسانت، جز با خودداری از معصیت تو، فرمان نبردهام و در همه حال از احسان تو بیبهره نبودهام.
(۶) ای خدای من آیا نزد تو اقرار به بدیای که انجام دادهام، مرا سود میدهد؟ و آیا اعترافم در درگاه تو به زشتی آنچه مرتکب شدهام، مرا رها مینماید؟ یا در جایگاهم خشم خود را بر من قرار دادهای؟ یا هنگامی که تو را میخوانم، دشمنیات مرا لازم گشته است؟
(۷) پاک و منزّهی تو، از تو که درِ توبه را به رویم گشودهای، ناامید نمیشوم. بلکه همانند بندهای خوار که به خود ستم نموده و حرمت پروردگارش را سبک شمرده سخن میگویم.
(۸) آن که گناهانش بزرگ و رو به فزونی است و روزگارش (به او) پشت کرده و سپری شده، تا اینکه میبیند زمان عمل گذشته و مدّت عمر به پایان رسیده و باور کرده که پناهگاه و گریزگاهی از تو برایش نیست. با توبه به تو روی آورده و خالصانه برای تو توبه میکند. پس با دلی پاک و پاکیزه به سوی تو برخاسته و با صدای آهسته پنهانی تو را میخواند.
(۹) با حال فروتنی برای تو خم شده و سرش را کج و به زیر افکنده، و ترس پاهایش را به لرزه انداخته و دو گونهاش غرق اشک شده، تو را صدا میزند: ای مهربانترین مهربانان و ای بخشندهای که رحمت خواهان پیدرپی نزد او میآیند و ای مهربانی که آمرزش خواهان گرد او میگردند و ای آنکه بخشایش او از کیفرش بیشتر است و ای کسی که خوشنودی او از خشمش افزونتر میباشد.
(۱۰) و ای آنکه با گذشت نیک، آفریدگانش را به سپاس خود واداشته و ای آنکه بندگانش را به قبول پشیمانی عادت داده و ای آنکه فاسد ایشان را با توبهْ اصلاح کرده و ای آنکه از کردار اندک ایشان، خرسند شده و ای آنکه کمِ ایشان را پاداش فراوان داده و ای آنکه روا شدن خواستهها را برای ایشان ضمانت کرده و ای آنکه ایشان را به فضل خود، پاداش نیک وعده داده است.
(۱۱) من گناهکارتر از آنکه نافرمانی تو کرده و تو او را آمرزیدهای، نبودهام. و نکوهیدهتر از عذر آورنده به پیشگاهت که تو عذرش را پذیرفتهای، نیستم. و ستمکارتر از توبه کننده به درگاهت که تو به او نیکی نمودهای، نمیباشم.
(۱۲) در این مکان (که ایستادهام) به سوی تو باز میگردم، بازگشت کسی که از آنچه از او سر زده، پشیمان است. و از آنچه بر او گرد آمده، ترسان. و از آنچه در آن افتاده، سخت شرمنده است.
(۱۳) میداند که بخشایش گناه بزرگ، بر تو بزرگ نیست و درگذشتن از معصیت بسیار، بر تو دشوار نیست و چشمپوشی از جرمهای بسیار زشت بر تو سخت نمیباشد، و محبوبترین بندگانت نزد تو کسی است که بر تو گردنکشی نکند و پافشاری (بر گناه) را ترک کند و پیوسته آمرزش خواهد.
(۱۴) و من از گردنکشی بر تو سخت بیزارم و از اصرار (بر گناه) به تو پناه میبرم. و برای آنچه کوتاهی کردم، از تو آمرزش میخواهم، و برای هر آنچه از انجامش ناتوانم، از تو یاری میطلبم.
(۱۵) خداوندا بر محمّد و خاندانش درود فرست و آنچه از تو بر من واجب است، به من ببخش. و مرا از آنچه از جانب تو سزاوارش هستم رها کن و از آنچه بدکاران وحشت دارند پناهم ده، که تو بر بخشایش نمودن توانایی، و برای آمرزش، امیدواری به توست و به گذشت مشهوری. برای حاجتم جز از تو درخواستی نیست و برای گناهم غیر از تو آمرزندهای ندارم. تو از عیوب منزّه و دوری.
(۱۶) و من بر خود جز از تو نمیترسم. زیرا تو سزاواری که از تو پروا کنند و سزاواری که بیامرزی، بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و حاجتم را روا کن و در خواستم را برآور، و گناهم را بیامرز و ترسم را ایمنی ده. زیرا تو به هر چیز توانایی و آنچه خواستم بر تو آسان است. بپذیر، پروردگار جهانیان.
برگرفته از کتاب صحیفه سجادیه ترجمه احمد سجادی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *