سیره عملی و رفتاری

ایثار حضرت سجاد

«ایثار» که در لغت به معنای از «خود گذشتگی» و «ترجیح» و «برتری» آمده است، در اخلاق اسلامی به معنای «گذشت از خود به نفع دیگران و ترجیح آنان بر خود در آنچه خود بدان نیازمندیم» میباشد. چنانچه از مال خود به دیگران بدهیم و برای خود هم نگه داریم، این «انفاق» به حساب میآید، ولی «ایثار» این است که مال خود را به دیگری ببخشیم و در حالی که خود بدان بشدت نیاز داریم، هیچ برای خود باقی نگذاریم.
قرآن در این زمینه میفرماید: «و یوثرون علی انفسهم و لو کان بهم خصاصه و من یوق شح نفسه فاولئک هم المفلحون». [۵۲۷].
یعنی: «هر چند در خودشان احتیاجی مبرم باشد، آنها را (مستمندان) به خودشان مقدم میدارند. و هر کس که از خست نفس خود مصون ماند، ایشانند که رستگارند.»
و باید توجه داشت دامنهی «ایثار» بسیار گسترده بوده و موجب کمالات بلندی برای انسان میباشد.
حضرت زین العابدین -علیهالسلام- علاوه بر انجام انفاقهای گسترده و بیشمار که در قسمت «اهتمام خاص حضرت به مساله انفاق» به صورت مفصل بررسی میگردد، در زندگی خود اهل «ایثار» نیز بودهاند.
در این قسمت به یک خاطره در زمینه «ایثار» بینظیر حضرت توجه نمائید:
[صفحه ۳۶۳]
امام صادق -علیهالسلام- میفرمایند: «عادت حضرت علی بن الحسین -علیهالسلام- این بود که در روزی که روزه میگرفتند، امر میکردند تا گوسفندی آورده و آن را ذبح کنند، سپس اعضای آن را قطعه قطعه نموده و طبخ کنند و هنگامی که شب فرامیرسید حضرت خود سخت مشغول به دیگها میشد و خود بوی خورشت و غذا را استشمام میکرد و این در حالی بود که حضرت هنوز روزهدار بود. بعد میفرمود سینیهای چوبی بزرگ را بیاورید و دستور میداد برای خانواده فلانی ظرف کنید، برای خانواده فلانی ظرف کنید، تا به آخرین دیگ میرسید و بعد هم برای خود حضرت مقداری نان و خرما میآوردند و همین طعام ایشان بود.» [۵۲۸].
برگرفته از کتاب اسوه کامل زندگی نامه امام سجاد علیه السلام نوشته آقای محمد محسن دعایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *