سیره عملی و رفتاری

امام سجاد برابر ناملایمات

اشاره
و الکاظمین الغیظ و العافین عن الناس و الله یحب المحسنین. [۴۷۷].
خشم خود را بر خود چیره نکردن، بخشودن خطاکاران و شفقت بر ناتوانان از خصلت خاص و شناخته‌ی رسول خدا بود، تا آنجا که قرآن او را بدین خوی نیکو ستود و انک لعلی خلق عظیم [۴۷۸] همه‌ی فرزندان او که پیشوایان امت‌اند، از این مزیت برخوردارند، و علی بن الحسین (ع) چهره‌ی درخشان این صفت عالی انسانی است.
روزی کنیزک او آفتابه‌ای داشت و بر دست او آب می‌ریخت. ناگاه آفتابه از دستش افتاد و جراحتی بر امام وارد ساخت کنیزک گفت:
– خدا می‌فرماید آنانکه خشم خود را می‌خورند!
– خشم خود را فروخوردم!
– و بر مردم می‌بخشایند.
– خدا از تو بگذرد!
– و خدا نیکوکاران را دوست می‌دارد!
– و تو را در راه خدا آزاد کردم [۴۷۹].
روزی چند تن مهمان او بودند. خادم وی سیخ کبابی را بر دست داشت و با شتاب می‌آمد پایش لغزید و سیخ بر سر فرزندی از امام که زیر پلکان ایستاده بود افتاد و طفل کشته شد. غلام سراسیمه ماند. امام بدو گفت:
[صفحه ۱۵۲]
– تو در این کار قصدی نداشتی! تو در راه خدا آزادی! سپس به دفن طفل پرداخت [۴۸۰].
برگرفته از کتابزندگانی علی بن الحسین (ع) نوشته آقای جعفر شهیدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *