از دیدگاه شعرا

شخصیت فرزدق

فرزدق کنیه اش ابوفراس و پدرش غالب صمصعه مجاشعی و مادر وی لبنه، دختر قرظه ین ظبیه است. در سال ۳۸ هجری تولد یافت و به سال ۱۰۰ هجری در بصره به چشم از جهان فرو بست.
او از بزرگان بنی تمیم بود و چونان پدرش به جود و سخاوت شهرت داشت.
فرزدق در خرد سالی به همراه پدرش، خدمت امیر المومنین (ع) شرفیاب شد.
پدر وی را به حضور آن حضرت معرفی کرد و یاد آور شد که فرزندش – با وجود خردسالی – قادر به سرودن اشعار می باشد.
علی – علیه السلام – به پدر او توصیه کرد که بهتر از شعر گفتن، تعلیم قرآن است و همین سفارش سبب گردید تا فرزدق
به آموزش و حفظ قرآن روی آورد.
بسیاری از تاریخنگاران، فرزدق را دوستدار اهل بیت دانسته اند. برای خاندان علی (ع) به نیکی شعر می گفت و از آنان به عظمت یاد می کرد و دشمنانشان – بویژه معاویه، یزید هشام و حجاج – را بشدت مورد استهزا قرار می داد و هجو می کرد.
از جمله مهمترین اشعار وی قصیده معروفی است که در ستایش امام زین العابدین – علیه السلام – سروده و آن را در مسجد الحرام و در حضور هشام و جمع حج گزاران انشادکرده است.
گروهی وی را ستوده اند و برخی او را مذمت کرده اند.
مذمت کسانی چون فرزدق که در عصر خلافت امویان به تمجید و تعظیم قدر امامان و اهل بیت (ع) پرداخته است، از سوی قلم به مزدان درباری و معاندان اهل بیت، چندان دور از انتظار نیست.
در منظر تعصب پیشگان، چه جرمی بالاتر از دفاع و حمایت از خاندان علی – علیه السلام – و هجو سلطه داران!
مذمتها و نسبتهای ناروایی که به فرزدق داده اند، منحصر به شخص وی نیست بلکه هر شاعری که به تعریف و تمجید از اهل بیت پیامبر – صلی الله علیه وآله – پرداخته و به آنان اظهار محبت کرده است، از نیزه طعن و کینه معاندان در امان نمانده است، چونان که همان نسبتها را به ابوالاسود دلائلی، کمیت اسدی و دعبل بن علی خزاعی و… نیز داده اند!
در برابر این نارواگوییها، اکثر علمای رجال، فرزدق را توثیق کرده و شهامت و رادمردی او را ستوده اند.
شیخ طوسی متولد ۴۶۰ هجری او را
از اصحاب امام سجاد – علیه السلام – دانسته اند و به خاطر قصیده اش وی را به نیکی یاد کرده است. (۱۶۵)
کشی متولد ۳۴۰ هجری بر اخلاص او در محبت اهل بیت – علیه السلام – تایید دارد و می گوید:
دلیل بر اخلاص او همین بس که ابتدا صله امام را نپذیرفت و گفت من شعر را برای رضای الهی سروده ام و نه دریافت صله… (۱۶۶)
برگرفته از کتاب امام سجاد جمال نیایشگران نوشته آقای احمد ترابی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *