اخلاق و فضائل

امام سجاد و تنها توجه به خدا

امام علیه السلام از غیر خدا گسسته و فقط به خدا توجه و ایمانی راسخ و بدون شائبه داشت و معتقد بود که تمام سرچشمه های سود و توانایی به دست خداست و بس و پناهندگی به ما سوای او، در حقیقت پناه بردن به چیزی بی سود و زیان است. اینک به دعای آن حضرت گوش فرا می دهیم:
(۲) «اللّهمّ انّی اخلصت بانقطاعی الیک، و اقبلت بکلّی علیک، و صرفت وجهی عمّن یحتاج، الی رفدک، و قلبت مسألتی عمّن لم یستغن عن فضلک، و رایت انّ طلب المحتاج الی المحتاج سفه من رایه، و ضلّه من عقله، فکم قد رایت یا الهی من اناس طلبوا العزّ بغیرک فذلوا، و راموا الثّروه من سواک فافتقروا، و حاولوا الارتفاع فاتّضعوا، فصحّ بمعاینه امثالهم حازم، وفقه اعتباره، و ارشده الی طریق صوابه اختباره، فانت یا مولای دون کلّ مسئول موضع مسألتی، و دون کلّ مطلوب الیه ولیّ حاجتی، انت المخصوص قبل کلّ مدعوّ بدعوتی، لا یشرکک احد فی رجائی، و لا یتّفق احد معک فی دعائی، و لا ینظمه و ایّاک ندائی، لک یا الهی وحدانیّه العدد، و ملکه القدره
تحلیلی از زندگانی امام سجاد علیه السلام ،ج ۱،ص:۱۴۴
الصّمد، و فضیله الحول و القوّه، و درجه العلوّ و الرّفعه، و من سواک مرحوم فی عمره، مغلوب علی امره، مقهور علی شانه، مختلف الحالات، متنقّل فی الصّفات، فتعالیت عن الأشباه و الأضداد، و تکبّرت عن الأمثال و الأنداد، فسبحانک لا اله الّا انت.» «۱»
«خداوندا من به خاطر اخلاصی که به تو دارم از همه کس بریده و رو به تو آورده ام و تمام وجودم متوجه به سوی لطف و کرم توست و از کسانی که خود به فضل تو نیازمندند رو گردانیده و به سوی تو آمده ام، و دریافتم که اظهار نیاز به کسی که خود نیازمند است دلیل بی خردی و کج اندیشی است، پس چه بسیار مردمی را دیدم که از غیر تو عزت خواستند و ذلیل و خوار شدند و از دیگران ثروت خواستند، فقیر شدند و خواستند تا به وسیله دیگران به مقامات والا برسند، پست و زبون شدند. خداوندا با وجود دیدن چنین مردمانی سزاوار است که عاقل راه دوراندیشی و پندآموزی را در پیش گیرد و راه صحیح را برای رسیدن به هدف انتخاب کند، پس ای مولای من از همه عالم تنها از تو مسألت می نمایم و حاجت می طلبم که نسبت به هر مطلوبی تو برآورنده حاجت من هستی و تو پیش از همه مخصوص به دعای منی، و در امیدواریم به درگاهت کسی را شریک تو نمی دانم و هیچ کس را در دعایم به همراه تو نمی خوانم، پس ندای من تنها به جانب توست ای خداوندی که در خدایی یگانه ای و ملک و قدرت و بی نیازی در هر کار مخصوص تو و فضیلت و برتری نیرو و توان و مقام بلند و عظمت از آن توست. و جز تو تمام موجودات در هستی خود نیازمند رحمت تو و مقهور آفرینش تو هستند و تمام موجودات متغیّرند و صفات گوناگون دارند، تنها تویی که از مثل و مانند مبرّا و منزّهی پس تو شایسته تسبیح و تقدیسی زیرا که غیر از تو خدایی نیست.»
______________________________
(۱) صحیفه سجادیه: دعای بیست و هشتم.
تحلیلی از زندگانی امام سجاد علیه السلام ،ج ۱،ص:۱۴۵
در این صفحه زرّین بخوبی میزان توجه امام علیه السلام به خدای تعالی احساس می شود که چگونه آن حضرت با تمام وجود و همه عواطفش متوجه خدا بوده و روی دلش را از غیر خدا و همه مخلوقات که خود محتاج به بخشش و عطای او هستند بر تافته است، زیرا که امیدوار بودن و آرزو داشتن به غیر خدا از نادانی و کج اندیشی است. امام علیه السلام تمام امور سودبخش و همه نیرو را منحصر به خدای تعالی دانسته و کسانی که عزّت و ثروت و مقام را از راه غیر خدا می طلبند، سرزنش کرده است زیرا همه آنان سرانجام ناامید گشته و زیان می برند، همگی خوار، محتاج و درمانده می شوند، بنا بر این هر که طالب خیر، عزّت و کرامت است باید به خدا چنگ بزند و از غیر خدا بگسلد که حقیقت همه چیز در دست اوست و اما غیر او در تمام دوران زندگیش قابل ترحم است و در تمام امور و افعالش مقهور است … این دعای شریف بیانگر ایمان راستین و حقیقت توحید و یکتاپرستی است.
(۱)
برگرفته ازکتاب تحلیلی بر زندگانی امام سجاد علیه السلام نوشته آقای باقر شریف قرشی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *