احادیث و سخنان

سخنان امام سجاد در التجا به سوی خدا

ای پروردگار بزرگ! فضل تو عیبها بپوشاند و گناهها ببخشاید و مداراها بکار برد ولی عدل تو بر قانون معدلت به سیئات و معاصی مجازات دهد و گناهکار را به سزای گناهش برساند.
از خطایای ما همی بگذری و لغزشهای ما را نادیده بگذاری و قلم عفو بر جرائم اعمال ما در کشی.
این فضل تو و عنایت توست که ما را از رنج عقاب بر کنار میدارد و بر فضایح و فجایع کردار ما پردهی اغماض فرو میکشد.
هم اکنون اگر عذاب ما روا داری به اقتضای عدالت خویش ارادت فرمائی و اگر باز هم ما را ببخشی و بر ما ببخشائی از فضل و عنایت تو دور نباشد.
همچنان بر ما منت گذار و از آنچه نکوهیده کردهایم و ناپسندیده روا داشتهایم درگذر.
ای پروردگار مهربان! به این مشت خاک که موجودی زبون و ذلیل است ترحم فرمای و ما را در پناه خویش از عذاب خویش ایمن دار.
[صفحه ۲۱۵]
اجرنا من عذابک بتجاوزک فانه لا طاقه لنا بعد لک و لا نجاه لاحد منادون عفوک
تو خود دانائی که ما را به عدل تو طاقت نباشد و نتوانیم کیفر کردار خویش را دریابیم.
گناه ما عظیم است و گناه عظیم را کیفری عظیم در خور باشد.
پروردگارا! بر حقارت و درماندگی ما رحمت آور و ما را از جزای کردار ما معاف بدار.
اگر تو نبخشی هیچ کسی از ما ایمنی نخواهد داشت و اگر تو نبخشائی شقاوت ما مسلم خواهد بود.
ای بینیازی که بینیازان جهان به درگاه تو دست نیاز برآورند. من اینک بندهای ضعیف و محتاج از بندگان تو باشم که نیازمندانه دست حاجت به درگاه تو برداشتهام.
در میان گدایان کوی تو کس از من گداتر نیست، اگر چه همگان در پیشگاه جلال و عظمت تو دلیلند ولی من خویشتن را از همگان ذلیلتر بینم.
همیخواهم که فقر مرا با غنای بیانتهای خویش جبران فرمائی و فروغ امید را در دل امیدوار من فروننشانی.
به تو پناه میبرم، اگر کاسهی مسکنت مرا تهی برگردانی و از درگاه خویش با پریشانی طردم فرمائی؛ در این هنگام بندهی مستمندی را که به امید فضل تو به سوی تو روی آورده محروم ساختهای و جان سعادت خواهی را به شقاوت فروانداختهای.
هم تو بگوی که چارهی این موجود بیچاره چه باشد، چون تو برانی کدام کس بپذیرد و چون تو نومید فرمائی چه کس امید تواند بخشید؟
سبحانک نحن المضطرون الذین اوجبت اجابتهم و اهل السوء الذین وعدت الکشف عنهم.
این توئی که در کلام کریم خویش توانگر را به دستگیری از
[صفحه ۲۱۶]
درویش فرمان دادهای و تیره بختان را به خوشبختی نوید فرمودهای.
عظمت تو را سزاوار باشد که بر تیره بختی ما رحمت آورد و سلطنت اقدس و اعلای تو را شایسته است که درویشان تشنه و گرسنه را از خوان نعمت خویش سیر و سیراب سازد.
همیبینی که بازوان ما به سوی تو در منتهای التماس و استرحام گشوده مانده و همیدانی که قلب ما به رحمت و مرحمت تو امیدوار است.
حاشا که بر این بازوان لرزان ترحم نفرمائی و قلب ما را که به نور امید گرم و روشن است به تیرگی و سردی بنشانی.
اللهم ان الشیطان قدشمت بنا اذ شنایعناه علی معصیتک فصل علی محمد و آله و لا تشمته بنا بعد ترکنا ایاه لک و رغبتنا عنه الیک.
در آنجا که خطا کردیم و عصیان تو روا داشتهایم اهریمن ناپاک ما را سرزنش همیداد و شماتت همیکرد و به راستی مستوجب سرزنش و شماتت وی بودهایم.
ای پروردگار مهربان! اکنون که از وی بریدیم و به تو پیوستهایم اکنون که پیشانی شرمسار خویش را بر درگاه تو به خاک توبت و انابت گذاشتهایم ترک ما مگوی و طرد ما روا مدار.
روا مدار که دوباره مستوجب شماتت و سرزنش او شویم و از زخم زبان وی زهر ملامت بچشیم. یا ارحم الراحمین.
برگرفته از کتاب معصوم ششم علی بن الحسین سید الساجدین علیه السلام نوشته آقای جواد فاضل

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *